Inmiddels heeft Peter geaccepteerd dat de hoofdpijn een deel van zijn leven en dat van zijn vrouw blijft. “Ik heb nu makkelijk praten, maar ik heb er wel dertig jaar over gedaan voordat ik de pijn in een lade kon leggen en ons leven er niet meer door liet beïnvloeden.”

Terugkijkend met de kennis van nu zegt hij: ‘De eerste twintig jaar ben ik behoorlijk egoïstisch geweest door de hoofdpijn. Het draaide alleen om mij. Geen tijd voor vakanties of uitjes. Het moest met mij goed gaan, al wisten we dat thuis de hoofdpijnaanvallen ook zouden komen. Mijn vrouw Anny heeft net zoveel geleden als ik en ze heeft een heel nare tijd meegemaakt. “

Verder denkt Peter dat juist rust een trigger is voor de aanvallen. “Achteraf gezien, steeds bij langere pauzes en na werktijd begon meestal de ellende. Het lichaam mag eigenlijk niet uitrusten. Ook tijdens het eerste uurtje slapen, in diepe rust, kwamen de aanvallen. En op de meest gekke momenten, zoals tijdens feesten en vakanties, was het prijs”, blikt hij terug.